Bayanlarla yüz yüze görüşmeden ödeme yapmayınız...
İşten çıktığın anda ellerim seni bekliyor. Yakuplu’ndaki rezidansta, perdeler kapalı, sadece koltuk lambası yanıyor; uzun günün gerilimini yavaşça çözen, ağır ve ısrarcı bir dokunuş.Yaşımın getirdiği o güvenli ağırbaşlılığı tenime işlemiş hissediyorum. Sizi sakinleştiren, aynı anda da kıvama getiren bir tempo…
Merhaba, ben Melike. Yakuplu’ya inen E-5’in uğultusuyla Marmara Park’ın ışıkları arasında kendimi kaybetmek yerine, birinin nefesini çalmak için buradayım. Gençliğimin verdiği kıvraklıkla seni karşımda gördüğüm an, aramızdaki mesafe hızla eriyor; tenime değen sıcaklık, kalabalığın içinde sadece ikimize ait bir anı…
İşte tam o iş çıkış saatinde bütün yorgunluğum bir anda başka bir şeye dönüşüyor, kapıdan girer girmez üzerime yapışan eller ve aynı anda dört dudak arasında eriyen dilimle kendimi kaybediyorum. Gecenin en güzel kısmı da o an başlıyor; ağzımda bıraktıkları…
Cumhuriyet Mahallesi’nden E-5’e doğru inerken hafta sonu telaşını geride bırakıyorum. Gürpınar’ın dar sokaklarından Marmara Park’ın ışıklarına uzanan bu rotada her adım yeni bir beklenti taşıyor. Yakuplu’nun sessizliği bile artık gergin bir beklentiyle doluyor.İçeri girdiğinde ilk duyacağın şey sadece fısıltılar olacak.…
Kapı aralığından içeri girdiğimde ilk hissettiğim şey ellerimin o anki sıcaklığı. Deri gibi yumuşak, parmaklarım tenine değdikçe bedeninin nasıl kıvrıldığını fark ediyorum. Beylikdüzü’nde, Cumhuriyet Mahallesi’ndeki evimde, ışığı kısık tutuyorum; çünkü gözlerim değil, dokunuşlarım konuşsun istiyorum.İki saatlik randevularda tempo kendiliğinden yükseliyor.…
İçimi kaplayan o kavurucu sıcaklıkla kapıyı açtığımda, dışarıdan gelen serin hava bile tenimde titreme yaratıyor.Beylikdüzü’nün E-5’e bakan yüksek katlarında, Marmara Park’ın ışıkları uzaktan parıldarken, vücudumun her kıvrımı davetkâr bir şekilde ortaya çıkıyor. Cumhuriyet Mahallesi’nden Yakuplu’ya uzanan bu geniş semtte, Gürpınar…
Ben Behrem, iş çıkışlarında nefesim hızlanan, E-5’in bitmek bilmeyen ışıkları arasında eve koştuğum bir kadın. Cumhuriyet Mahallesi’nde kaldığım daireme doğru yürürken bile içimde kıpırtılar başlıyor; senin kapımı çalacağını bilmek yetiyor.Marmara Park’tan Gürpınar’a uzanan yolları, Yakuplu’nun sessiz sokaklarını tanırım. Akşamın geç…
Ben Afitap. E-5’ten akıp geçen ışıkların altında, işten çıkmış adımların hâlâ yorgun olduğu saatte, üzerimdeki o hafif lavanta kokusuyla kapıyı aralıyorum. Beylikdüzü’nde, Marmara Park’ın ışıklarını geride bırakıp Mavişehir’in sessiz sokaklarına dalıyoruz; Yakuplu’nun ara sokaklarında bile duyulabilen kalp atışlarımız, kumaşın altında…
Gece yarısı Gürpınar sokakları hâlâ nemli; TÜYAP ışıklarını geride bırakıp kapıyı aralıyorum, koridorun loşluğu tenimi okşuyor. Yatağın kenarında oturuyorum, parmak uçlarım çarşafa sürtünürken kulağımda sadece kapının yavaşça kapanma sesi var. İçimden geçen tek şey, o kapıdan giren birinin sıcak nefesinin…
Her kapıyı açmıyorum; sadece davetimi hak edenlerin geldiği bir sınırım var. Asansörde dört kat sürerken, dudaklarımı ıslatıp “şimdi sıra sende” diye fısıldayacağım.Cumhuriyet Mahallesi’nden Marmara Park’ın ışıkları, E-5’in uğultusu eşliğinde eve gelirsen, her dokunuşu yavaşlatıp hızlandıracağım. Dilim boynunda gezinirken, omurgandan aşağı…